از درون تا درون

یه خطابه است

یه اشاره است

یه تذکر است

یا حذر است

نمی دانم چه نام دارد

اما آنقدر مهم و جدی است که بسراغ هر کسی خواهد آمد

به سراغ آنکه آگاه شد از نفس و کار نفس  به وعده ماند

و به سراغ آنکه از نفس غافل ماند  

ای تو که سرنخ آمده بدستت

ای که آگاه شدی بر نفست

بسراغ تو خواهد آمد جدی جدی  به وقت پیری

حتی اگر بیش هنر کردی ! باز نیز در عذاب شدت خواهی شد

حتی عذاب عشق

عشق سخت می آید به سراغت ترا عاشق زمینیت می کند

و یک عاشق سرگردان و سخت در عذاب

و تو ای غافل از نفس

رنج تنگی و کوتاهی عمر بسراغت خواهد آمد

حاصلی که عمری در پی بودی  از دست برفت و هیچ !!! 

و چه رنجی سخت !!!

از جایی رد می شدم صدای مادری که با تندی با بچه اش حرف میزد :

بی تربیت .... بی شعور .....نفهم .... اگه یک بار دیگه حرف بی ادبی بزنی این سیخو تو حلقت فرو

میکنم , احمق بی شعور نفهم ....... 

 .

و شنیدیم  مادری که با یک لبخندی باکلاس گونه  به بچه اش میگه :

آفرین با تربیت ..... با شعور .... چیز فهم ... با ادب .......

 .

.

ما چرا همیشه باید یک وری بشیم !!!؟

با فکر که نمی شود ثواب کرد .

میگن که دوتا که با هم کل کل میکنن حتما دلاشون از هم فاصله داره و لابد شنیدی دوتا که بی هیچ سخنی ساعتها در کنار همند حتما دلاشون به هم نزدیکه

توی که دور و نزدیکت به اندازه ی سکوتت خاموشیست لا یتناهیست ٬تحمل حجم مرا میدانی !!؟؟

زندگی رسم خوشایندیست .

اگر این نطفه ی نا خلف عارض شده نبود

این همه قانون سر هم تلمبار کردن و درست کردن و تبصره و اضاف کردن و کم کردن قانون دوباره بیار و ببر و تزریق کردن نیاز نداشت

اونی که درون توه

آنقدر زیباست که

تو هر چی فرو بره مثل خودش زیباش میکنه

مثل خودش قشنگش میکنه .

مثل خودش رنگ و رو میده .

مثل خوش لطیف میکنه

حتی اگه تو گٍل فرو کنه خودشو

از بس که زیباست

گٍل آدمش میکنه

نرم و لطیف

چست و چابک

با دوپای فوق العاده

میدوی همچو آهو

میپری از سر جو

.

.

اصلابه خودت یه نگاه بنداز ببین چه غوغا کرده

آی درون لطیف

سلام

میدونی عاشقی چه نوعیه ؟ یا چه وصفیه ؟ یا چه با کماله ؟

یکی سراغ دارم

میخوام بهت نشونش بدم

بزرگ و با وقار

 اما نه به شکل وقار و بزرگی آدمای مغرور و خودخواه

یکیه که همه رو دوست داره

یکیه که همه رو از عظمت عشقش جذب خودش کرده

بغل کرده

با تمامیت

بدون ذره ای درنگ و کوتاهی !

همه رو در آغوش پر از لطف محبتش جا داده !

.

.

اون  زمینه .

آره زمین .

از بس زیر پاته این همه بزرگی اونو ندیدی !؟

این همه جذبه ی اونو ندیدی !؟

کف پاتو به سینه ی خودش جا داده

.

مورچه ی بقول آدمای .... ناقابل با تمامیت تو وجوش لونه داده ٬ خونه داده بی هیچ اجاره یا کرایه

 درختو ندیدی اینقدر عشق به اون ورزیده که ریشه شو تو دل خودش دونده !

از آدم و حشم و .... جذب خودش کرده ٬ بغل خودش کرده

مفت و مجانی بی هیچ منت و معامله هرچی بخوان این همه بهشون ارزونی میده

و چقدر مهربان !!!

کار امروز و دیروزش نیست

خیلی بیشتر از اون که فکرشو میکنی

عشق اینه .

از این روشنتر ؟

حالا میتونی وزنه ی عشقتو با وزنه ی عشق زمین بسنجونی

امروز

دشتی که ته آن به چشم نمی آمد را دیدم . برّ و بیابان بی آب و علف

بیگانه با باران

به زمین  نگریستم ٬دانه ها ٬ بذرها٬ آرام در خاک

 و چه بی انتها بذر و چه بی انتها دانه !

گفتم :شما را چه شده از عدم تولدها !؟

گفتند :

آدمی

مدعی

.

.

آدمی

مدعی

طعنه می زنی که از عشق زیادترم از نگاه بیناترم

تو باخیال نفس عقل پیشه کردی که آب را چنان سد کنم و  چنان جای دیگر برم تا که آبادانی کنم !

تو آبادانی کن

اما نه این آب بدزدی و به جایی بری

که هم خشکاندی

هم  آن آب سیراب آن آبادانیت نشد

تو از دانه آب را مگیر و آنگه دیگر دانه را آب دانی کن

.

تو دانه را بین وآنگه آب دانی کن

وآنگاه ببین مستجاب الدعای سبزه را .

مهمانی ابر و باران را .